نه یک کلمه حرف با خدا داشتم نه امامش!

واقعا برا خودم ...

ولی به خودم افتخار کردم

از کارایی که میکنم

میترسم

خیلی ...

آخه ممکنه به کسی بر بخوره!

کی میدونه ... ؟

دیر فهمیدم،

خیلی دیر ...

ولی بالاخره فهمیدم!

ای پرنده مهاجر

سفرت سلامت اما

به کجا میری عزیزم

قفست تموم دنیا

روی شاخه های دوری

چه خوشی داره صبوری

وقتی خورشیدی نباشه

تا همیشه سوت و کوری

میگذره روزای عمرت

توی جاده های خلوت

تا بخوای برگردی خونه

گم میشی تو باغ غربت

واسه ما فرقی نداره

هر جا باشی شب نشینی

دل خوشیم به این که شاید

 سحر رو یه روز ببینی

آخرش یه روزی هجرت

 دره خونت رو میکوبه

تازه اون لحظه میفهمی

همه آسمون غروبه

نمیدونم چرا ولی احساس میکنم دیگه تموم شدم. دیگه نه حرفی برای زدن و نه کاری برای انجام دادن دارم.

نمیگم به آخر جاده رسیدم. جاده حالا حالا ها ادامه داره. از هیچی هم ناراحت نیستم. فقط تموم شدم اونم مشکل از خودم بود.

روزی که ۴۰۰ به ۰ برسه وبلاگ تعطیل میشه پس هر چی چرت و پرت دارم دیگه پست میکنم.